““You see my state, and still increase my pain I see your face, the need for union regain. For my welfare, you have no care, I complain Why do you heal me not from the sickness I disdain? You bring me down and leave me on the earthly plane; Return me to my home, by your side let me remain. Only when I’m dust, your mercy can entertain; Your flowing spirit stirs up dust of the slain. Heartbroken of your love, from breathing I abstain My life you destroy, yet my breathing you sustain. In the dark night of the soul, I was growing insane, Drinking from the cups that your features contain. Suddenly in my arms, you appeared, clear, plain; With my lips on your lips, my life and soul gain and drain. Be joyful with Hafiz, with love enemies detain, With such potent love, impotent foes self-restrain. مرا میبینی و هر دم زیادت میکـنی دردم تو را میبینـم و میلـم زیادت میشود هر دم بـه سامانم نمیپرسی نمیدانم چه سر داری بـه درمانـم نـمیکوشی نمیدانی مگر دردم نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهـت گردم ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هـم کـه بر خاکـم روان گردی به گرد دامنـت گردم فرورفـت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی دمار از مـن برآوردی نـمیگویی برآوردم شـبی دل را به تاریکی ز زلفت باز میجستـم رخـت میدیدم و جامی هـلالی باز میخوردم کـشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت نـهادم بر لـبـت لـب را و جان و دل فدا کردم تو خوش میباش با حافظ برو گو خصم جان میده چو گرمی از تو میبینم چه باک از خصم دم سردم””
