““Sjećaš li se,Dijaneče,kad smo se borili s Tebancima kod Eritreje?Kad su se slomili i pobjegli?Bio je to prvi bijeg kojem sam svjedočio.Zaprepastio me je.Postoji li primitivniji i više ponižavajući prizor pod suncem nego kad se falanga slama zbog straha?Zbog njega se čovjek srami što je smrtnik,kad ugleda tkavu neplemenitost čak i kod neprijatelja.To krši sve božje zakone.Samoubojičino lice koje se pretvorilo u grimasu prijezira sada se razvedrilo u nešto veselije.Ah,ali suprotno njemu:linija koja se drži ! Može li išta biti veličanstvenije,plemenitije?! ””
