““Du nynnar i baksetet. Eg ser på deg, og du ser rett fram. – Jeg tror jeg elsker deg, seier du, Eg stoppar bilen. Skrur av musikken. Snur meg. – Eg elskar deg også. Framleis ser du rett fram, rett inn i stolryggen framfor deg. Eg skjøner brått kvar du har det frå, og syng: – Jeg skrev i rutens morgendugg ... Eg ventar, ser på deg, og du svarer: – Jeg tror jeg elsker deg. Eg held fram: – Men våren kom og isen gikk, og hun seilte sin vei.””
