Miła moja, kochana. Taki to mroczny czas. Ciemna noc, tak…
““Miła moja, kochana. Taki to mroczny czas. Ciemna noc, tak już dawno ciemna noc, a bez gwiazd, po której drzew upiory wydarte ziemi — drżą. Smutne nieba nad nami, jak krzyż złamanych rąk. Głowy dudnią po ziemi, noce schodzą do dnia, dni do nocy odchodzą, nie łodzie — trumny rodzą, w świat grobami odchodzą, odchodzi czas we snach. A serca — tak ich mało, a usta — tyle ich. My sami — tacy mali, krok jeszcze — przejdziem w mit. My sami — takie chmurki u skrzyżowania dróg, gdzie armaty stuleci i krzyż, a na nim Bóg. Te sznury, czy z szubienic? długie, na końcu dzwon — to chyba dzwon przestrzeni. I taka słabość rąk. I ulatuje — słyszę — ta moc jak piasek w szkle zegarów starodawnych. Budzimy się we śnie bez głosu i bez mocy i słychać, dudni sznur okutych maszyn burzy. Niebo krwawe, do róży podobne — leży na nas jak pokolenia gór. I płynie mrok. Jest cisza. Łamanych czaszek trzask; i wiatr zahuczy czasem, i wiek przywali głazem. Nie stanie naszych serc. Taki to mroczny czas.””
About This Quote
This interpretation was drafted with AI assistance. It is one reading of the quote, not the author's own explanation.
The poem portrays a bleak, starless night filled with suffering, death, and the fleeting nature of time and hope.
In simple terms: A dark, hopeless night with death and fleeting time.
Key Takeaway
Seek meaning beyond darkness.
Themes
existence
despair
time
death
hope
Mood
somber
reflective
Type
poetic
philosophical
When to use this quote
- nighttime reflection
- grief processing
- creative writing
- philosophical meditation
Key Concepts
nihilism
existentialism
symbolism
Questions to Reflect On
- What personal darkness does this evoke?
- How can one find light amid such gloom?
A Different Perspective
The imagery may be overly obscure for some readers.